کتاب اوتوگی-زوشی: افسانه‌های اوسامو دازای را می‌توان اوج سویه کمتر غم‌بار از نویسندگی دازای دانست. هرچند این کتاب، ما را بی‌درنگ در برابر صحنه‌ای آکنده از تنش - خانواده‌ای پناه‌گرفته در سنگر حملات هوایی - قرار می‌دهد، اما دیباچه آن تصویری غیرمنتظره و طنزآمیز از راوی‌ای ارائه می‌دهد که تلاش دارد از شکایت‌های همسرش بگریزد و کودکی را آرام کند که هنوز خطر پیرامونش را درک نمی‌کند. 

حملات هوایی که در سال پایانی جنگ جهانی دوم، بیشتر شهرهای بزرگ و متوسط ژاپن را به ویرانی کشید، بستری نامتعارف برای بازنویسی چهار افسانه مشهور ژاپنی به قلم اوسامو دازای فراهم ساخت. او این داستان‌ها را در بهار و اوایل تابستان ۱۹۴۵ نوشت، زمانی‌که حملات هوایی مکرر - که از نوامبر ۱۹۴۴ آغاز شده بودند - زندگی دشوار ساکنان توکیو و دیگر شهرهای ژاپن را مدام تهدید می‌کرد. بسیاری از این مردم جز سنگرهای عجولانه کنده‌شده در حیاط خانه‌های‌شان چیزی برای محافظت از خود نداشتند.