کتاب «مفهوم نقد هنر در رمانتیسم آلمانی» نوشته‌ی والتر بنیامین، نخستین اثر مستقل و رساله‌ی دکتری اوست که در سال‌های ۱۹۱۸ تا ۱۹۱۹ در دانشگاه برن نگاشته و در ۱۹۲۰ منتشر شد. این کتاب از نظر تاریخی و نظری جایگاه مهمی در اندیشه‌ی بنیامین دارد، زیرا بنیان بسیاری از مفاهیم بعدی او در حوزه‌ی زیبایی‌شناسی، فلسفه‌ی هنر و نقد فرهنگی در همین متن شکل می‌گیرد. بنیامین در این اثر به سراغ رمانتیسم آغازین آلمان می‌رود و تلاش می‌کند مفهوم نقد هنر را نه به‌صورت رایج و داوری‌محور، بلکه به‌عنوان یک فرایند فلسفی و درونی توضیح دهد.
او در بخش‌های اصلی کتاب نشان می‌دهد که متفکران رمانتیک آلمانی، به‌ویژه فریدریش شلگل و نووالیس، نقد هنری را امری جدا از اثر نمی‌دانستند. از نظر این سنت فکری، اثر هنری ذاتا ناتمام است و تنها از طریق نقد به تحقق کامل‌تری می‌رسد. بنیامین با فاصله گرفتن از نقد سلیقه‌ای یا روان‌شناختی، بر جنبه‌ی عینی و ساختاری نقد تاکید می‌کند. او استدلال می‌کند که نقد در رمانتیسم بخشی از منطق درونی اثر است و نه واکنشی بیرونی به آن. در نتیجه رابطه‌ی میان هنر و نقد رابطه‌ای زنده، پویا و پیوسته تلقی می‌شود.